რას ამბობს ბიბლია პატიების შესახებ?

პატიება ბიბლიის ცენტრალური თემაა და აუცილებელია რწმენით ცხოვრებისთვის. ბიბლია ბევრ რამეზე საუბრობს პატიებაზე, უფლის ლოცვიდან დაწყებული იესოს სწავლებამდე მტრების სიყვარულის შესახებ. ბიბლიაში პატიება არა მხოლოდ სულიერი აქტია, არამედ მორალურიც. ეს არის მოწყალების და მადლის აქტი, რომელიც ცხადყოფს ღვთის სიყვარულს ჩვენდამი.

უფლის ლოცვა

უფლის ლოცვა, რომელიც ნაპოვნია მათეს 6:12-ში, არის ბიბლიის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნაწილი პატიების შესახებ. ამ ლოცვაში იესო გვასწავლის, რომ ვთხოვოთ ღმერთს, მოგვიტევოს ჩვენი ცოდვები, ისევე როგორც ჩვენ ვაპატიებთ მათ, ვინც ჩვენს წინააღმდეგ სცოდავს. ეს მონაკვეთი ხაზს უსვამს სხვების პატიების მნიშვნელობას, მაშინაც კი, როცა ამის გაკეთება რთულია.

იესოს სწავლებები პატიების შესახებ

იესომ მთაზე ქადაგებისას სხვების მიტევებაც გვასწავლა. მათეს 5:7-ში იესო ამბობს: „ნეტარ არიან მოწყალენი, რამეთუ ისინი შეიწყალებენ“. ეს მონაკვეთი გვიჩვენებს, რომ როდესაც ჩვენ ვაპატიებთ სხვებს, შეგვიძლია ველოდოთ, რომ სანაცვლოდ მივიღებთ წყალობას. იესომ ასევე გვასწავლა სხვების უსაზღვრო პატიება, როგორც მან აპატია მრუშობაში დაჭერილ ქალს (იოანე 8:1-11).

ღვთის პატიება

და ბოლოს, ბიბლია საუბრობს ღვთის პატიებაზე ჩვენი ცოდვებისთვის. რომაელთა 5:8-ში პავლე წერს: „მაგრამ ღმერთი ამით ავლენს ჩვენს სიყვარულს: სანამ ჯერ კიდევ ცოდვილები ვიყავით, ქრისტე მოკვდა ჩვენთვის“. ეს მონაკვეთი გვიჩვენებს, რომ ღმერთის სიყვარული ჩვენდამი იმდენად დიდია, რომ ის მზადაა გვაპატიოს მაშინაც კი, როცა ჩვენ არასწორად მოვიქეცით.

ბიბლია გვასწავლის, რომ პატიება აუცილებელია რწმენით ცხოვრებისთვის. ეს არის მოწყალების და მადლის აქტი, რომელიც ცხადყოფს ღვთის სიყვარულს ჩვენდამი. ჩვენ მოწოდებული ვართ ვაპატიოთ სხვებს, ისევე როგორც ღმერთმა გვაპატია. იესოს სწავლებების მიყოლებით, ჩვენ შეგვიძლია ვისწავლოთ პატიება და მიტევება.

რას ამბობს ბიბლია პატიებაზე? Სულ ოდნავ. სინამდვილეში, პატიება დომინანტური თემაა მთელ ბიბლიაში. მაგრამ იშვიათი არაა ქრისტიანებისთვის პატიების შესახებ ბევრი შეკითხვა. პატიების ქმედება ჩვენგანი უმეტესობისთვის ადვილი არ არის. ჩვენი ბუნებრივი ინსტინქტია უკან დახევა თავდაცვაში, როცა დაშავებულები ვართ. ჩვენ ბუნებრივად არ ვივსებით გულმოწყალებით, მადლითა და გაგებით, როცა ცოდვას გვაყენებენ.

არის თუ არა ქრისტიანული პატიება გაცნობიერებული არჩევანი, ფიზიკური აქტი, რომელიც მოიცავს ნებას, თუ არის ეს გრძნობა, ემოციური მდგომარეობა? ბიბლია გვთავაზობს წვდომას და პასუხებს ჩვენს შეკითხვებზე პატიების შესახებ. მოდით გადავხედოთ ყველაზე ხშირად დასმულ კითხვებს და გავარკვიოთ რა ბიბლია ამბობს პატიების შესახებ .

პატიება შეგნებული არჩევანია თუ ემოციური მდგომარეობა?

პატიება არის არჩევანი, რომელსაც ჩვენ ვაკეთებთ. ეს არის ჩვენი ნების გადაწყვეტილება, მოტივირებული ღმერთის მორჩილება და მისი ბრძანება პატიების შესახებ. ბიბლია გვასწავლის, რომ ვაპატიოთ, როგორც უფალმა გვაპატია:

მოითმინეთ ერთმანეთი და აპატიეთ ნებისმიერი წყენა, რაც შეიძლება გქონდეთ ერთმანეთის მიმართ. აპატიე, როგორც უფალმა გაპატია. (კოლასელები 3:13, NIV)

როგორ ვაპატიოთ, როცა ამის სურვილი არ გვაქვს?

ჩვენ ვაპატიებთ რწმენით , მორჩილების გამო. ვინაიდან პატიება ეწინააღმდეგება ჩვენს ბუნებას, ჩვენ უნდა ვაპატიოთ რწმენით, მიუხედავად იმისა, გვსურს ეს თუ არა. ჩვენ უნდა ვენდოთ ღმერთს, რომ შეასრულებს ჩვენში იმ საქმეს, რაც უნდა გაკეთდეს, რათა ჩვენი პატიება სრული იყოს. ჩვენი რწმენა გვარწმუნებს ღვთის დაპირებაში, რომელიც დაგვეხმარება პატიებაში და გვიჩვენებს, რომ ვენდობით მის ხასიათს:

რწმენა აჩვენებს იმ რეალობას, რისი იმედიც გვაქვს; ეს არის იმის მტკიცებულება, რასაც ჩვენ ვერ ვხედავთ. (ებრაელთა 11:1, NLT)

როგორ გადავთარგმნოთ ჩვენი გადაწყვეტილება პატიების შესახებ გულის შეცვლად?

ღმერთი პატივს სცემს ჩვენს ვალდებულებას, დავემორჩილოთ მას და ვასიამოვნოთ მას, როცა ვირჩევთ პატიებას. სამუშაოს თავის დროზე ასრულებს. ჩვენ უნდა გავაგრძელოთ პატიება რწმენით (ჩვენი საქმე), სანამ მიტევების საქმე (უფლის საქმე) არ შესრულდება ჩვენს გულებში.

და დარწმუნებული ვარ, რომ ღმერთი, რომელმაც დაიწყო კეთილი საქმე თქვენში, გააგრძელებს თავის საქმეს, სანამ ის საბოლოოდ არ დასრულდება იმ დღეს, როცა ქრისტე იესო დაბრუნდება. (ფილიპელები 1:6, NLT)

როგორ გავიგოთ, მართლა ვაპატიეთ თუ არა?

ლუის ბ სმედესი თავის წიგნში წერდა,Აპატიე და დაივიწყე: 'როდესაც ბოროტმოქმედს ათავისუფლებ ბოროტებისგან, ავთვისებიანი სიმსივნე ამოიჭრება შენი შინაგანი ცხოვრებიდან. თქვენ გაათავისუფლებთ პატიმარს, მაგრამ აღმოაჩენთ, რომ ნამდვილი პატიმარი თავად იყავით.

გავიგებთ პატიების საქმე სრულდება, როდესაც ჩვენ განვიცდით თავისუფლებას, რომელიც შედეგად მოდის. ჩვენ ვართ ისინი, ვინც ყველაზე მეტად ვიტანჯებით, როცა არ ვაპატიებთ. როდესაც ჩვენ ვაპატიებთ, უფალი ათავისუფლებს ჩვენს გულებს გაბრაზება ,სიმწარე, წყენა და ტკივილი, რომელიც ადრე გვაპატიმრებდა.

უმეტეს შემთხვევაში პატიება ნელი პროცესია:

მაშინ პეტრე მივიდა იესოსთან და ჰკითხა: „უფალო, რამდენჯერ ვაპატიო ჩემს ძმას, როცა ჩემს წინააღმდეგ შესცოდავს? შვიდჯერ? იესომ უპასუხა: „გეუბნები შენ, არა შვიდჯერ, არამედ სამოცდაშვიდჯერ“. (მათე 18:21-22, NIV)

პეტრესადმი იესოს პასუხი ცხადყოფს, რომ პატიება ჩვენთვის ადვილი არ არის. ეს არ არის ერთჯერადი არჩევანი და შემდეგ ჩვენ ავტომატურად ვცხოვრობთ პატიების მდგომარეობაში. არსებითად, იესო ამბობდა, განაგრძეთ პატიება, სანამ არ განიცდით პატიების თავისუფლებას. პატიებას შეიძლება მთელი ცხოვრება დასჭირდეს პატიება, მაგრამ ეს მნიშვნელოვანია უფლისთვის. ჩვენ უნდა გავაგრძელოთ პატიება, სანამ საქმე ჩვენს გულში არ მოგვარდება.

რა მოხდება, თუ ადამიანი, რომელიც უნდა ვაპატიოთ, არ არის მორწმუნე?

ჩვენ მოწოდებულნი ვართ გვიყვარდეს ჩვენი მეზობლები და ჩვენი მტრები და ვილოცოთ მათთვის, ვინც გვტკივა:

„თქვენ გსმენიათ კანონი, რომელიც ამბობს: „გიყვარდეს მოყვასი შენი“ და გძულდეს შენი მტერი. მაგრამ მე ვამბობ, გიყვარდეს შენი მტრები! ილოცეთ მათთვის, ვინც გდევნის! ამგვარად, თქვენ იმოქმედებთ, როგორც თქვენი ზეციერი მამის ჭეშმარიტი შვილები. რადგან ის თავის მზის შუქს აძლევს ბოროტებსაც და კეთილებსაც, წვიმას უგზავნის მართლებსაც და უსამართლოებსაც. თუ გიყვარს მხოლოდ ისინი, ვინც გიყვარს, რა ჯილდოა ამისთვის? იმდენს აკეთებენ კორუმპირებული გადასახადების ამკრეფებიც. თუ მხოლოდ მეგობრების მიმართ ხარ კეთილი, რით განსხვავდები სხვებისგან? წარმართებიც კი აკეთებენ ამას. მაგრამ თქვენ უნდა იყოთ სრულყოფილები, როგორც სრულყოფილია თქვენი ზეციერი მამა“. (მათე 5:43-48, NLT)

პატიების საიდუმლოს ამ ლექსში ვიგებთ. ეს საიდუმლო ლოცვაა. Ლოცვა ეს არის ერთ-ერთი საუკეთესო გზა ჩვენს გულებში უპატიების კედლის დანგრევისთვის. როდესაც ჩვენ ვიწყებთ ლოცვას იმ ადამიანისთვის, ვინც ჩვენზე ბოროტება მოახდინა, ღმერთი გვაძლევს ახალ თვალებს სანახავად და ახალ გულს, რომ მოვუაროთ მას.

როცა ვლოცულობთ, ვიწყებთ ამ ადამიანის დანახვას ისე, როგორც ღმერთი ხედავს მათ და ვაცნობიერებთ, რომ ის ძვირფასია უფლისთვის. ჩვენ ასევე ვხედავთ საკუთარ თავს ახალ შუქზე, ისევე როგორც სხვა ადამიანი ცოდვისა და წარუმატებლობის დამნაშავედ. ჩვენც გვჭირდება პატიება. თუ ღმერთმა არ დაგვიკავა პატიება, რატომ უნდა შევაჩეროთ სხვას პატიება?

კარგია ბრაზის გრძნობა და სამართლიანობის სურვილი იმ ადამიანის მიმართ, ვისი პატიებაც გვჭირდება?

ეს კითხვა წარმოადგენს კიდევ ერთ მიზეზს, რომ ვილოცოთ იმ ადამიანისთვის, ვისი პატიებაც გვჭირდება. ჩვენ შეგვიძლია ვილოცოთ და ვთხოვოთ ღმერთს, გაუმკლავდეს უსამართლობას. ჩვენ შეგვიძლია ვენდოთ ღმერთს, რომელიც განსჯის ამ ადამიანის ცხოვრებას და შემდეგ ეს ლოცვა სამსხვერპლოზე უნდა დავტოვოთ. ჩვენ აღარ გვიწევს ბრაზის ტარება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენთვის ნორმალურია ცოდვისა და უსამართლობის მიმართ აღშფოთება, ჩვენი საქმე არ არის განვსაჯოთ სხვისი ცოდვაში.

არ განსაჯოთ და არ განიკითხოთ. არ დაგმო და არც დაგმეს. აპატიე და გაპატიებ. (ლუკა 6:37, (NIV)

რატომ უნდა ვაპატიოთ?

პატიების საუკეთესო მიზეზი მარტივია: იესომ გვიბრძანა პატიება. ჩვენ ვსწავლობთ წმინდა წერილი პატიების კონტექსტში რომ თუ არ ვაპატიებთ, არც გვეპატიება:

რადგან თუ თქვენ აპატიებთ ადამიანებს, როცა ისინი გცოდავთ, თქვენი ზეციერი მამაც გაპატიებთ თქვენ. მაგრამ თუ თქვენ არ აპატიებთ ადამიანებს მათ ცოდვებს, თქვენი მამა არ გაპატიებს თქვენს ცოდვებს. (მათე 6:14-16, NIV)

ჩვენც ვაპატიებთ, რათა ჩვენი ლოცვა არ შეფერხდეს:

და როცა ლოცვით დგახართ, თუ ვინმეს რამეს შეგაწუხებთ, მიუტევე, რათა შენმა ზეციერმა მამამ მოგიტევოს შენი ცოდვები. (მარკოზი 11:25, NIV)

მოკლედ, ჩვენ ვაპატიებთ უფლის მორჩილებით. ეს არის არჩევანი, გადაწყვეტილება, რომელსაც ჩვენ ვიღებთ. თუმცა, როდესაც ჩვენ ვაკეთებთ ჩვენს ნაწილს „პატიებას“, აღმოვაჩენთ, რომ პატიების ბრძანება მოქმედებს ჩვენივე სასიკეთოდ და ვიღებთ ჯილდოს ჩვენი პატიებისთვის, რაც არის სულიერი თავისუფლება.